Twitter

DO JUDGE A BOOK BY ITS COVER

 

Deze keer: Bericht vanuit het innerlijk van Paul Auster.

 

 

 

 

Wat valt je als eerste op?
De manier waarop illustratie en tekst samenwerken. Omdat de letters en de afbeelding van een schaduw voorzien zijn, lijkt er diepte in het omslag te zitten. Het is bijna alsof het hoofd uitgeknipt is. Erg mooi en vervreemdend. Wat ik wel jammer vind is dat het beeld alleen een relatie aangaat met de titel. De naam van de auteur hangt er een beetje bij en staat zelfs iets te dicht tegen de afbeelding aan te schurken.

 

Wat voor genre boek is het, denk je?
Het ziet eruit als een roman, maar de titel misleidt wel. Als je alleen de titel zou lezen, zou je ook kunnen denken dat je met een zelfhulpboek te maken hebt. En daar ben ik echt allergisch voor, dus laten we er voor het gemak vanuit gaan dat het toch een roman is. Dan lijkt het me een erg spannende roman. Over iemand die stemmen hoort of zo. Nu ik er over nadenk zou het ook nog een thriller kunnen zijn. Zeker door het zwart van het omslag.

 

Vind je het een mooi omslag?
Absoluut. Maar dat komt enkel door de dieptewerking. Qua kleurgebruik ben ik bijvoorbeeld helemaal niet onder de indruk. En dat het eerste woord van de titel in tweeën gehakt is, vind ik altijd wel interessant, maar eigenlijk heb ik dat nu zo vaak gezien dat het niet leuk meer is.
Het allermooiste is trouwens het omslag zonder jasje. Dat is knalrood en toont hetzelfde silhouet van het hoofd, wederom met diepte erin. Het nodigt uit tot voelen.

 

Zou je het oppakken in een boekwinkel?
Waarschijnlijk niet alleen op basis van het omslag. Maar de naam van de auteur triggert wel en na het lezen van de achterflap ben ik wel degelijk geïntrigeerd. Deze tekst ziet er dan wel uit alsof hij voor slechtzienden gemaakt is, de inhoud spreekt me erg aan. Ik hou van persoonlijke verhalen en kijk ernaar uit om een boek te gaan lezen waarin ook beeld een grote rol speelt.

 

Goed, Emilie, tijd om het te gaan lezen. Wij zijn benieuwd.

 

En?
Het is geen roman, dat voorop. En ook geen spannend boek of zelfhulpboek, haha. Ik had wel van Paul Auster gehoord, maar had nog nooit iets van hem gelezen. Het is een beschouwend boek, letterlijk bijna. In deel twee worden twee films uit Austers jeugd volledig naverteld: The Incredible Shrinking Man en I Am a Fugitive from a Chain Gang.

 

Pardon?
Scène voor scène, echt waar. Wel bijzonder natuurlijk.

 

Zeker bijzonder. Maar waar gaat over, het boek?
Het zijn herinneringen uit Austers vroegere jaren, trefzeker opgeschreven. Dat ontroert in het eerste deel, waarin hij over episoden uit zijn vroege jeugd verhaalt. Maar het tweede en derde deel lijken wel experimenten waarin Auster test hoe ver hij bij de lezer kan gaan. Het gáát natuurlijk om wat die films met de jonge Paul deden, hij reflecteert ook op de gebeurtenissen in de films alsof hij ze opnieuw ziet. Voor mij werkte het echter toch niet zo, het bleef voor mij het navertellen van een film.

 

En het derde deel?
In het derde deel krijgt Auster van zijn eerste vrouw, de schrijfster Lydia Davis, door haar teruggevonden brieven toegestuurd uit de tijd dat zij net bij elkaar waren. Het zijn brieven waarin Auster in Parijs leeft en waarin hij zijn prille schrijversbestaan ontvouwt. Het geeft inzicht in zijn manier van leven toen en is op die manier bijna autobiografisch – zonder dat er iets geduid wordt, slechts af en toe een reflectie. En daarom enigszins afstandelijk.

 

Een boek voor de echte Auster-fans dus?
Ja. Voor lezers die zijn oeuvre willen leren kennen is het te abstract vrees ik. Maar hoewel ík met het boek niet heel veel kon, wil ik wel een lans breken voor dit boek. Het is prachtig vormgegeven, en het boek sluit af met een pagina’s lang beeldverslag behorend bij de eerste drie delen. Dus als Auster rept over een opstand in New Jersey, zie je foto’s uit die tijd en van die gebeurtenis. Of beelden uit de films bijvoorbeeld. Hoewel een plaatje bij een praatje een taboe is vond ik het hier toch wel leuk. In dat opzicht is het ook eerder non-fictie dan fictie natuurlijk.
En om op je vraag terug te komen: ja, voor de echte fans van Auster is dit een curiosum, fraai vormgegeven, autobiografisch, je leert meer over Auster.

 

En de nog-niet-Auster-fan, wat moet die doen?
Dat kun jij beter zeggen denk ik.

 

Orakelnacht lezen. Of Brooklyn-dwaasheid.
Dat dus!

 

Bericht vanuit het innerlijk (Report from the Interior) van Paul Auster verscheen in de vertaling van Ronald Vlek bij De Arbeiderspers. Het omslag is van Bart Rouwhorst (Studio Ron van Roon). Op 12 november verschijnt er ook een luxe-editie van dit boek, gesigneerd en met kleurenfoto’s. Deze editie is rechtstreeks bij de uitgever te bestellen.
 

Homepage | Overzicht Lamoer leest